Artikel is afkomstig van Dierenkliniek "Sleeuwijk" 

Als we door het huis of de tuin lopen realiseren we vaak niet dat we omgeven worden door planten die giftig zijn. Natuurlijk weet bijna iedereen dat een Dieffenbachia giftig is en dat het niet verstandig is om een hond hiervan te laten eten. Verder hebben de meeste hondenbezitters wel gehoord dat taxus giftig is, maar veel mensen denken dan dat het juist om de bessen gaat en niet om de blaadjes. Gegeneraliseerd gesproken kun je zeggen dat alle planten met wasachtige bladeren min of meer giftig kunnen zijn.

Zonder volledig te willen zijn zal ik een aantal vaak voorkomende giftige planten noemen:

Vaak is het zo dat honden vooral op jonge leeftijd geneigd zijn om van de planten te eten, volwassen honden zijn minder snel geneigd om bladeren van deze planten te eten. Toch komt het regelmatig voor dat juist ook volwassen honden door verveling of in het spel bladeren eten. Soms kijken honden jaren niet om naar een bepaalde plant, maar doordat het waait en er blaadjes of peulen, met daarin de zaadjes, uit de boom vallen, kan dit een reden zijn om zo spelenderwijs op te gaan eten. Gelukkig is het zo dat de planten niet altijd zo giftig zijn dat het eten van één blad al lijdt tot het ovenlijden van de hond. De giftigheid van de plant is niet in ieder jaargetijde gelijk, de concentratie van gifstoffen kan wisselen. Neem als voorbeeld de Gouden regen, hiervan zijn de zaden giftig en niet de bladeren. Het opeten van één zaadje kan dodelijke gevolgen hebben voor een kleine hond. De verschijnselen die honden vertonen op het eten van giftige planten kunnen sterk variëren. Een hond kan enkel speekselen en zich misselijk voelen, maar de klachten kunnen ook braken en diarree zijn, soms zelfs met bloed. Daarnaast is het ook mogelijk dat de hond een onregelmatige hartslag, epileptische aanvallen, spierkrampen of problemen met de ademhaling krijgt. Tevens kunnen de planten een dusdanige irritatie van de slijmvliezen geven dat ontstekingen en wonden ontstaan op de slijmvliezen van de mond, keel, slokdarm, maag en darmen.

Het is dus belangrijk om een jonge hond af te leren dat hij aan planten eet of de zaden en peulen van de grond pakt. Dit klinkt gemakkelijk, maar zeker een hond kan vliegensvlug een tak pakken en daar op gaan liggen kauwen vooral als u even niet thuis bent. Soms zal er dus niets anders opzitten dan bepaalde planten uit de tuin of huis te verwijderen, dan wel en voor te zorgen dat de hond niet bij deze planten kan.

Mocht uw hond toch onverhoopt een deel van een plant opgegeten hebben dan is het belangrijk om te kijken of het een giftige plant betreft. Is dit het geval dan is dit altijd een spoedgeval! De dierenarts kan namelijk een injectie geven om het braken op te wekken waardoor bladeren die zich in de maag bevinden door het braken het lichaam weer verlaten en hun giftige werking niet meer kunnen uitoefenen. Weet u wat voor een plant het betreft dan is het noodzakelijk om dit aan de dierenarts door te geven, deze kan namelijk kijken of en nog een aanvullende behandeling noodzakelijk is. Hierbij dient gedacht te wonder aan het geven van medicijnen die een schermende werking hebben op het slijmvlies van de maag- en darmwand, of/en medicijnen die het braken, de diarree en de mogelijke krampen tegengaan. Daarnaast zal en goed op toegezien moeten worden dat de vochtbalans intact blijft. Indien een dier namelijk veel vocht door braken of diarree verliest zal een infuus aangelegd moeten worden.

Maar zoals al eender gesteld: voorkomen is beter dan genezen! Dit vraagt tijd, aandacht en consequente aanpak; maar daar is training van de hond ook op gebaseerd.

Lijst met schadelijke planten, klik hier
zie ook artikel: De symptomen van een vergiftiging