Vanaf het moment dat het gras begint te groeien, gaan sommige
honden daar vrolijk op kauwen. Hondenliefhebbers die ook katten
hebben, weten dat hun katten dit soms ook doen. Als je goed kijkt,
merk je dat ze maar weinig grassprieten naar binnen werken en
meer belangstelling hebben voor het sap.
Voor katten is inmiddels achterhaald dat ze de grassappen nuttigen
om hun blik- en brokdieet aan te vullen met belangrijke vitaminen.
Het gaat hierbij voornamelijk om foliumzuur. Dit speelt vooral
een rol bij de overdracht van koolstof en daardoor bij de bouw
van belangrijke moleculen als DNA en RNA. Daarnaast is het belangrijk
voor de samenstelling van de weefsels van vooral hart en bloedvaten.
De mens is niet goed in staat om grote voorraden aan foliumzuur
op te bouwen, hij heeft slechts een voorraadje voor 100 dagen.
Wel is bekend dat zwangere en zogende vrouwen meer nodig hebben
dan de gemiddelde mens. Bij tekorten aan dit vitamine ontstaan
bepaalde vormen van bloedarmoede. Klinische symptomen zijn dan
ook moeheid, lusteloosheid en gebrek aan eetlust. Foliumzuur zit
in z'n vrije vorm vooral in lever, bonen, pinda's amandelen, kokosnoot,
vlees, vis en weinig in fruit. Het zit ook wel in groenten, maar
dan in een niet-vrije vorm en het is nog niet bekend wat dat betekent.
Bij mensen en zoogdieren is de darmflora in staat om een deel
van de benodigde hoeveelheid foliumzuur te leveren. Dit kan alleen
als er een gezonde darmflora aanwezig is. Is de darmflora door
verkeerde voeding of gebruik van antibiotica aangetast, dan kan
er een tekort aan foliumzuur ontstaan.
Braakreflex
Als honden gras eten kan er nog een andere reden zijn dan het
aanvullen van hun vitaminebehoefte. Er zijn hondenbezitters die
hebben gemerkt dat hun hond gras kauwt, nadat hij bijvoorbeeld
diarree heeft gehad of andere duidelijke signalen van problemen
met de spijsvertering. Na het eten van gras vindt de eigenaar
de volgende morgen waterig, slijmerig braaksel voorzien van half-doorweekt
gras op de vloer. Soms bevat het braaksel een onverteerbaar object,
bijvoorbeeld een stuk van een kapot gekauwd speeltje.
De conclusie dat de hond het voor hem onverteerbare gras eet
om te kunnen braken, ten einde het vreemde object uit het spijsverteringskanaal
te werken, is dan snel getrokken. Toch onderschrijven weinig deskundigen
een dergelijke conclusie, om de simpele reden dat honden vrij
snel braken. Honden die bijvoorbeeld hun maaltijd snel naar binnenwerken,
kunnen hem zo weer uitbraken om het voedsel vervolgens, iets rustiger,
weer op te eten. Tegen deze gedachte zou je kunnen inbrengen dat
een braaksel na het eten van gras geen onverteerd voedsel bevat.
Sterker nog, het gras bevindt zich meestal in een groengekleurd,
slijmerige substantie. Dit betekent dat er een sterke braakreflex
moet zijn geweest, vanuit de maag en zelfs dunne darm. Het groen
is immers gal. Dit zou er dan op kunnen wijzen dat de hond er
van alles aan doet om een vreemd voorwerp via de bek weer kwijt
te raken. Gebeurt deze vorm van braken enkele dagen achter elkaar
en vindt de eigenaar toch op een keer een vreemd voorwerp in het
braaksel dan heeft de hond succes gehad. Dit zou dan betekenen
dat gras eten (de grassappen) een sterke braakreflex oproepen.
Er is nog wel een ander argument aan te dragen voor deze theorie.
Braken na te snel opeten van de maaltijd wordt waarschijnlijk
opgeroepen door een reflex uit de slokdarm: die zit gewoon stampend
vol en die hele massa kan niet door de maagopening tussen slokdarm
en maag. Dergelijk braken is niet erg intensief. Het komt niet,
zoals bij misselijkheid, helemaal uit de tenen. Dat is wel het
geval als de braakreflex tot doel heeft materiaal, dat verderop
in het spijsverteringskanaal zit, uit het lichaam te werken.
Wel gras, niet braken
Tenslotte zijn er honden die gras eten en helemaal niet braken.
Ze kiezen ook vaak het wat grovere, ruwe en vooral jonge gras.
Het onverteerde gras is terug te vinden in de poep en vaak weet
de eigenaar wel dat het weer zo laat is, vanwege het feit dat
de hond zo lang in de poephouding zit of poepneigingen heeft terwijl
er niets meer komt. Als een hond deze ellende wil doorstaan, dan
lijkt het gerechtvaardigd om te denken dat gras eten ergens goed
voor is.
Waarom eten honden gras?
Alleen weten we nog niet waarvoor. Gaat het om de eiwitten in
het jonge gras? Probeert de hond ons duidelijk te maken dat hij
beslist geen 100% carnivoor is en net als de wolf wel degelijk
verse, plantaardige aanvullingen nodig heeft of wat meer foliumzuur?
In ieder geval is het raadzaam om na een antibioticumkuur een
poosje wat extra vers vlees, groenten of foliumzuur uit een potje
aan het dier te geven.
|
